De pers heeft zich door de jaren heen unaniem uiterst positief uitgelaten over de voorstellingen van Cuadro Flamenco. Een greep uit de vele lovende kritieken:
Theater recensie Maarten Baanders
Hoe goed je ook kijkt, je ziet nauwelijks hoe hij het doet. Met zijn schoenen veroorzaakt hij een razende tikkenregen op de vloer. Moeiteloos strooit hij onverwachte accenten in zijn ritmes. Soms klinkt het sluipend zacht. Je zou het zelfs verfijnd kunnen noemen. De hakken en zolen bewegen dan bijna niet, maar langzaam voert hij zijn gestamp op tot een knetterende extase. Terwijl hij zijn voeten al dit werk laat doen, kijkt flamencodanser Daniel Navarro superieur de zaal in. Af en toe tilt hij zijn arm op voor een sierlijk gebaar of maakt hij een felle draaibeweging, maar verder is zijn bovenlichaam de rust zelve. Er gaat kracht van hem uit, maar waar hij vooral indruk mee maakt is zijn beheersing, zijn precisie en zijn eenvoudige presentatie.
Een heel andere kant van de flamenco-dans laat Cora Weggeman zien. Mysterieus betreedt ze het toneel. Ze heeft een doek om en haar armen houdt ze om zich heen geslagen. Zo doet ze denken aan een bloem die nog uit de knop moet komen. Met een grote concentratie opent ze haar armen. Ze draait en kiest nauwkeurig haar richting op de vloer. Vooral in ’Soleares’ heeft ze een trotse, maar ook eenzame, naar binnen gekeerde uitstraling. Je ziet dat ze haar bewegingen diep uit haar innerlijk naar buiten laat komen. Er valt zoveel te zien aan buigingen met haar lichaam, de zoekende maar ineens toch trefzeker stappende benen en de prachtige lijnen van haar armen! Haar handen bewegen gracieus en zijn spannend tot in de vingertoppen. Het is allemaal van een grote verfijning en doortrokken van een persoonlijke gloed.
Cora Weggeman en gitarist Ricardo Mendeville, die de vaste kern van de Cuadro Flamenco vormen, hebben een aantal Spaanse gitaristen, vocalisten en een percussioniste om zich heen verzameld, die een sfeer oproepen waarin de dans prachtig tot bloei kan komen. Er heerst een bruisende onderlinge sfeer en er is maar één impuls nodig om ze allemaal tegelijk in een ander tempo te brengen. De gitaarmuziek is soms gemoedelijk en ontspannen, maar er kan ook een fel hart in gaan kloppen. De heldere stemmen waarmee de vocalisten hartstocht en vlammende klachten vertolken, geven je een bijna ruimtelijke ervaring. Gastgitarist Paco Serrano soleert verbluffend. Zijn snelle, vloeiende nootjes en gecompliceerde melodielijnen zijn net zo indrukwekkend als de roffels van Daniel Navarro.
Cuadro Flamenco is sinds 1996 niet meer op het toneel te zien geweest. Nu is de groep terug en dit nieuwe programma is al genoeg om de glans van vroeger terug te veroveren.
Cuadro Flamenco tovert een voorstelling voor, die je met ingehouden adem bekijkt; zo fraai van muzikale kleur, intense fabuleuze maatverschuivingen en van spelen met lichamen en kledij. Flamenco in theaterstijl; met chique, klasse en onverholen trots. — Arnhemse Courant
’Flamencogroep brengt toeschouwers in extase’
... Een zo opwindende voorstelling kan niet zonder goede zangers.
... de tournee van Cuadro Flamenco verdient volle zalen.
— NRC Handelsblad
’Cuadro flamenco meesterlijk’
... al direct bleek een spanningsveld voelbaar waardoor je besefte dat hier artiesten aan het werk waren met zeggingskracht. –
... Wat spannend was de Guajiras, de dans met de waaier. In gestileerde bewegingen met al dat parmantige en uitdagende van dien toonde Weggeman al het fraais van de flamenco. En wat erbij ten gehore werd gebracht was binnen dit bestek niet minder parmantig en uitdagend.
– Arnhemse Courant
’Flitsend voetenwerk en knetterende spanning’
... Dat de dikke pret er aan ontbreekt, daar kun je alleen maar blij om zijn.
— De Volkskrant
... Een poëzie die niet alleen bestaat uit tederheid en melancholie, maar in subtiele overgangen de trots, de hartstocht en de felvlammende vuren laat zien van de flamencozanger en −danser. Luisterend naar een Suero met zijn hese lyrische keelgeluid, dat plotsklaps ontroert door fluisterende verliefdheid, bevind je je in een wereld die uitsluitend toebehoort aan de artiesten op het toneel. Je kijkt en je wordt intens bewogen.
... Een atriest zoals die zelden in de theaters te zien zijn. Diezelfde uitstraling en intense kracht laat Weggeman zien; samen met Luis in een duet met stampende stokken of fluweelzachte pas−de−deux. En als soliste in een verbijsterend-ontroerende ’zorongo’, waarin zij golven van emotioneel verdriet en explosieve vruegde neerzet met armen, lijf, voeten en vingers. In de ’garrotin’ is zij elegant en speelt ze met publiek, musici en haar zwarte hoed. Een juweeltje van Spaanse flamencokunst!
Juist door het subtiele lichtplan worden de stiltes en het durven stilstaan van de dansers kunststukken van emotionele expressie, die tot ver achterin de zaal voelbaar blijken. Cuadro Flamenco is leven, levensstijl, begrip en hartstocht; het uitspelen van onderlinge gevoelens. In één woord; het zeldzame gevoel van ’duende’. — Arnhemse Courant
— Wie houdt van eerlijke, donkere flamenco weet waar hij zich moet vervoegen — Uitkrant
